Valentijnsdag.
Voor sommigen een dag vol liefde, voor anderen een dag waarop je extra voelt wat je mist. En dat is oké. Het betekent niet dat er iets mis is met je of dat je minder waard bent. Het betekent dat je je bewust bent van wat er nu (nog) niet is. Dat je misschien verlangt naar échte verbinding, warmte, net dat beetje extra aandacht. Of iemand die eens voor jóu zorgt, in plaats van dat je altijd alles alleen doet. En stiekem willen we dat toch allemaal?
Zaterdag 14 februari 2026.
Voor mij geen ontbijtje op bed, maar wel een slow morning. In mijn felroze badjas loop ik naar het koffiezetapparaat. De zon schijnt heerlijk, dus ik besluit mezelf in de steigers te zetten en lekker naar buiten te gaan. Een lange wandeling over de Volendamse dijk. Frisse lucht. Koude wangen.
En ergens halverwege besef ik me: Ik ben eigenlijk gewoon heel erg happy zo.
Ik ben niet “alleen”.
Ik ben zelfstandig. En dat is een verschil.
Ik weet dat ik het zelf kan. Mijn eigen leven bouwen, mijn eigen keuzes maken, mijn eigen geluk creëren. En misschien is dat precies waarom er nu geen man aan mijn zijde loopt. Niet omdat ik hem niet wil, maar omdat ik de afgelopen jaren mijn eigen fundament heb gebouwd en nu dus ook geen genoegen neem met minder dan wat écht goed voelt.
Liefde gaat door de maag.
Met een inmiddels half bevroren gezicht duik ik even bij mijn oma naar binnen voor koffie en gehaktballetjes. En natuurlijk komt die vraag.
“Heb je geen Valentijn, of heb je nog iets leuks gekregen?”
Ze had het over een broodtafel. Misschien de Volendamse, ouderwetse versie van een ontbijt op bed. Ik glimlach. ”Nee, oma. Maar ik heb wel jouw gehaktballetjes.”
De rest van de dag geniet ik van me-time met mijn grootste Valentijn: Lio, mijn kat. Extra knuffels, extra eten (zijn love language). Want het was tenslotte ook zijn dag.
Ik vond het een heerlijke dag.
Een tafel voor één is niet leeg.
Het is een plek waar je zit omdat je bewust kiest om daar te gaan zitten. Niet omdat je wacht tot iemand anders aanschuift.
Wil ik liefde? Natuurlijk.
Ben ik oké zonder? Ook.
En ja, dit soort dagen kunnen soms voelen als een subtiele reminder van wat er nog ontbreekt. Maar ze zijn óók een kans om stil te staan bij wat wél aanwezig is. Een lach op straat. Een lief berichtje van een vriend(in). De baan waar je blij mee bent. Een compliment dat je jezelf gunt.
Het zijn die kleine momenten die je hart vullen. En die je laten zien dat liefde niet alleen zit in rozen en reserveringen voor twee, maar ook in zon op je gezicht, koffie bij je oma en een kat die denkt dat jij zijn hele wereld bent.
Je bent niet “nog steeds alleen”, je bent aan het bouwen.
Een ‘tafel voor één’ is allesbehalve een lege, ongezellige tafel. Het is een plek van zelfbewustzijn, groei, onafhankelijkheid, kleine geluksmomenten en vrijheid. Een plek waar je trots mag zijn op wie je bent en waar je nu staat.
Want hoe meer jij jezelf waardeert en oké bent met jouw tafel voor één, hoe makkelijker je liefde kunt ontvangen én geven op een gezonde manier.
Dus hef dat glas. Of je kop koffie. Of je zelfgekochte hartjeschocolade.
En vier de liefde vandaag, morgen en alle dagen daarna. Alleen en/of samen.
Niet omdat je iets mist.
Maar omdat je iets bént.
Happy (single) Valentine’s Day!
Mooi geschreven! Dit had ik nodig vandaag.