Aan tafel met LINDA.

Niet alleen, maar soms eenzaam.

Mijn persoonlijke verhaal over het taboe waar niemand over praat. Eenzaamheid in de bloei van je leven. Ja, ook als je een sociaal leven hebt en niet écht alleen bent. 

Eenzaamheid. Een woord waar we vaak een beetje omheen draaien, alsof het een vieze sok is die je ergens onder de bank hebt gevonden. We weten dat het er is, maar kijken er liever niet te lang naar. En toch… voel ik ‘m ook. Die knoop in mijn maag, als het gaat over dit onderwerp. En begrijp me niet verkeerd, ik vind het ook heerlijk om alleen te zijn, maar dat moment waarop je iets te vieren hebt, of het juist even niet zo goed gaat, of dat moment wanneer simpelweg de zon schijnt en de terrassen en stranden vol zitten, maar er niemand is die even spontaan met je kan afspreken, of niemand die je even spontaan kunt bellen.

Ik twijfelde om dit artikel te delen. Want eerlijk is eerlijk: dit is niet echt een onderwerp wat je standaard op tafel gooit bij de lunch of in je Instagram bio zet (zou wel makkelijker zijn). Sterker nog, ik voel zelf ook een schaamte om het hardop te zeggen. Want ja hallo, dit zijn toch de “leukste jaren van je leven”? De tijd van gezellig eropuit, festivals, vakanties, cocktails op het terras, koffietjes samen, kortom “herinneringen maken”? Het is niet alleen een gevoel van schaamte, maar het is ook iets heel persoonlijks.

Let’s talk about it.

---

Het LINDA. ‘Samen is leuker dan alleen’ diner (best choice)

Toen ik de uitnodiging in mijn mail kreeg voor het ‘Samen is leuker dan alleen’diner, twijfelde ik opnieuw. Want wie gaat er nou in z’n eentje naar een diner toe waar je letterlijk toegeeft dat je je soms alleen voelt? En wat zal er wel niet over me gezegd worden? Stel ik me niet aan? Ik heb toch gewoon vrienden. Nou… Daar ging ik dus.

Aan tafel met 100 wildvreemden. Een mix van leeftijden tussen de 18 en 89 jaar, bij elkaar gebracht door één ding: het ‘Samen is leuker dan alleen’ diner van LINDA. en LINDA. meiden. En ja, dat klinkt in eerste instantie als een gezellige boel (en dat was het ook), maar de aanleiding? Die was toch iets kwetsbaarder. Want dit was een diner voor mensen die zich ALLEMAAL weleens… eenzaam voelen. Jep. Daar is het weer. Dat woord. Eenzaamheid.

---

Het grote taboe: Eenzaamheid in je jongere jaren

Er is dus blijkbaar een soort ongeschreven regel ontwikkeld dat je twintiger en dertigerjaren non stop gevuld moeten zijn met sociale activiteiten als festivals, etentjes, vakanties, Tinder-dates, babyshowers, bruiloften (niet per se in die volgorde). Maar wat als jij op een zaterdagavond je was staat op te vouwen terwijl je derde poging tot het maken van bananenbrood aanbrandt en je ineens denkt, “Is dit het dan?”

“Geniet nu, dit zijn de leukste jaren van je leven!” zeggen ze dan. Ja, Gerda, superleuk hoor, maar wat als je op die zonnige zaterdagmiddag geen idee hebt met wie je een wijntje moet drinken op het terras? Of als iedereen om je heen samenwoont, kinderen krijgt, trouwjurken past, en jij zit thuis te bedenken of je GTST of Love is Blind aanzet?

De realiteit is, eenzaamheid kent geen leeftijd. Het is niet alleen het domein van de oudere generatie met een breipatroon op schoot. Ook twintigers, dertigers, veertigers etc. lopen ertegenaan. En het doet soms pijn. Vooral omdat er zo’n schaamte op zit. Want ja, hoezo voel jij je als bruisende 29 jarige dan ‘alleen’? Of die opmerkingen, “Dat zal wel meevallen, want op social media…” of nog erger: “Wat is er mis met jou?” Auw! Pijnlijk. Er is NIETS MIS met mij.

---

Alleen zijn is iets anders dan je alleen voelen

Ik ben niet per se alleen. Ik heb vriendinnen, familie, en ben sociaal aangelegd. Maar ik voel me soms dus wél alleen. Groot verschil. Vooral als de levens van de mensen om je heen compleet anders lopen dan dat van jou. Ik ging zeer onregelmatig werken en was vaak weg (Lees: Vliegen als stewardess.), waardoor ik vaak niet bij de gezellige geplande dingen in het weekend kon zijn.


Vriendinnen kwamen daarentegen in een heel andere fase. Een stabielere fase. Ze gingen samenwonen (verder weg), kregen kinderen, trouwen, you know the drill. Superleuk natuurlijk, voor hen. Maar het resultaat? We raakten niet alleen letterlijk verder van elkaar verwijderd, we groeiden ook een beetje uit elkaar. Geen spontane koffietjes meer, geen midweekse ‘zullen we even borrelen?’, steeds minder ‘échte’ gesprekken en vooral niemand (op één na), bij wie ik gewoon even m’n dag kan delen, of hart kan luchten zonder eerst een datumprikker aan te maken. En dan wil ik het niet eens hebben over die opmerkingen als: “Dan moet je ook maar een relatie zoeken…” Stop. Alsjeblieft.

Laatst had ik iets te vieren. Iets waar ik al jaren keihard naartoe had gewerkt (wat dat precies is, dat komt nog wel). Het was eindelijk gelukt, eindelijk. Ik dacht: dit moet ik vieren! En wat gebeurde er? Niemand had tijd om het te vieren… Niemand wist ook eigenlijk hoeveel dit voor mij betekende en hoe hard ik mijn best hiervoor gedaan had. Ik was zo trots en zo ontzettend blij dat het me eindelijk was gelukt, maar in plaats van een toast met vriendinnen, of even bellen, zat ik alleen thuis op de bank. Een eigen feestje dat ineens heel klein voelde. Het raakte me meer dan ik dacht.

Niet omdat ik niet zonder gezelschap kan, maar omdat ik het miste om het te delen.

---

Hoe je met 100 mensen ineens verbonden bent

Toen ik de mail met de uitnodiging kreeg voor het ‘Samen is leuker dan alleen’ diner en spontaan aangaf erbij te zijn, dacht ik nog: Wat heb ik nou weer in m’n hoofd gehaald? Maar vanaf het moment dat ik binnenliep bij Hangar in Amsterdam en een glaasje bubbels kreeg aangereikt, voelde het al minder ongemakkelijk. Sterker nog, het was één groot warm bad. Met bubbels dus. Letterlijk en figuurlijk. Binnen vijf minuten raakte ik al aan de praat met een paar gezellige, spontane, mooie en ook normale dames, waarvan je het niet zou verwachten. Allemaal met hetzelfde gevoel.

Het was echt een hele hechte bubbel. Iedereen had een eigen verhaal. Sommige verhalen heel simpel en bescheiden en gewoon zoals het leven soms loopt. Andere heel verdrietig, intens, maar allemaal mooi en kwetsbaar. Want ga daar maar staan en toegeven dat je je soms alleen voelt. Vriendschappen die verwaterd zijn, verhuizingen, het verlies van een partner, of gewoon het leven. Dat mooie, af en toe ingewikkelde, soms harde leven dat niet altijd meewerkt met je… social calendar.

En het mooiste? We begonnen te praten. Écht te praten. Niet dat “Hoe gaat het met je?” waarbij het enige juiste antwoord “goed hoor” is. Nee, de eerlijke versie. Die waarin je zegt dat je je soms buitengesloten voelt. Of dat je je rot voelde toen je verjaardag werd genegeerd. Maar ook het toegeven dat je soms gewoon even niet weet wat je moet doen. Het was zó bijzonder om ineens tussen mensen te zitten die het gewoon snappen, zonder dat je iets hoeft uit te leggen of af te zwakken.

---

Waarom we hier dus écht vaker over moeten praten

De helft van de mensen voelt zich weleens eenzaam en meer dan 1 miljoen mensen in Nederland voelen zich langdurig eenzaam. 1 miljoen! En toch hoor je het zelden. Waarom? Omdat we bang zijn voor het label. Bang om zwak over te komen. Terwijl het juist zó krachtig is om erover te praten. Want stel je voor dat iedereen die zich alleen voelt dat zou durven zeggen, dan zou niemand zich nog alleen hoeven voelen.

De mooiste vriendschappen ontstaan vaak uit kwetsbaarheid. Uit het durven zeggen hoe je je voelt, of wat je verwachtingen zijn. En ik hoop dat we dit vaker gaan doen. Op een terras. In de trein. Bij de kassa van de Albert Heijn. Want geloof me, je bent niet de enige.

---

Offline is ook een vibe (en soms beter)

Tijdens mijn deelname aan Married at First Sight: Match or Mistake (ja, that happened), had ik tijdens de opnameperiode een paar weken geen telefoon. Geen scrollen. Geen contact met het thuisfront. En ja… In het begin was het ZEKER onwennig. Maar daarna? Verfrissend. Je wordt gedwongen om écht te praten, om in het moment te zijn. Het uitzicht in Cyprus, de muziek, de mensen om je heen, alles voelde intenser.

En sindsdien… ben ik een vreselijke apper geworden. Sorry not sorry. Mijn telefoon staat bijna altijd op stil en ik kan nu ook veel meer genieten in het moment. (Al vind ik content maken natuurlijk nog steeds enorm leuk, maar dan kan ik dat ook later posten.) Ik zou iedereen aanraden om die telefoon eens wat vaker in de tas te laten en eens te praten met diegene naast je.

---

Die volwassen vriendschappen

Wat ik me vooral tijdens dat diner ook afvroeg en wat ook ter spraken kwam, waarom is het zó lastig om als volwassene nieuwe vriendschappen te maken? Als kind deed je het waarschijnlijk continu. Op het schoolplein, tijdens zwemles, op vakantie. Je zei: “Hoi, wil je met me spelen?” en BAM! Vriendschap. Nu? Nu moet je het hebben van werkcontacten, of van vrienden van vrienden op verjaardagen of in de kroeg waar je eigenlijk niet meer wekelijks heen wil.

En als die vriendschappen dan verwateren omdat er ineens een afstand is (letterlijk en/of figuurlijk) of omdat levens gewoon beide een andere richting op gaan, of je misschien niet meer dezelfde interesses deelt, dan sta je daar ineens in je eentje. En moet je dus nieuwe vriendschappen zien te maken in een wereld waar social media topprioriteit is en waar je eigenlijk niet hardop kunt zeggen dat je nieuwe vrienden zoekt.

---

Maar die avond, wauw!

Die avond voelde zó indrukwekkend. Het was een warme, oprechte bubbel waarin iedereen z’n masker afdeed. Geen social media filter, geen “druk druk druk”, geen “komt wel goed joh”. Gewoon eerlijkheid. Kwetsbaarheid. Verbinding.

Iedere gang van het diner schoven er ook wat bekende mensen aan. Van influencers, tot actrices en de redactie van LINDA Magazine, maar ook Linda de Mol zelf. Hele inspirerende dames. We kletsten, lachten, dansten, maakten plannen om elkaar weer te zien en we gingen naar huis met bloemen, een warm gevoel in ons hart en groepsappjes rijker. Ik ben zó blij dat ik ben gegaan. Dat ik die drempel over durfde. Dat ik mezelf heb toegestaan te voelen wat ik voelde. Want het bracht me een avond die ik niet snel zal vergeten. Overprikkeld, maar met mooie herinneringen. Of in elk geval: het besef dat ik niet raar ben. Niet zwak. Maar gewoon mens.

---

Kortom…

Eenzaamheid is naar, maar niet raar. Het is menselijk. Het is van alle leeftijden. En het is er vaker dan je denkt. Ja, ook bij die lachende influencer op je tijdlijn, of die collega die altijd alles onder controle lijkt te hebben. Als we er wat vaker eerlijk over zijn, zou niemand zich écht alleen hoeven voelen.

Dus! Wees open, durf te delen, en nodig eens iemand uit voor dat koffietje. Je weet nooit wat voor verschil het kan maken.

---

Praat mee!

Voel jij je weleens alleen, of herken je je in dit verhaal? Laat hieronder een reactie achter, want je bent ZÓ niet de enige. En als je dit herkent bij iemand in je omgeving: stuur dit artikel door of nodig die persoon eens spontaan uit voor een koffietje. Want hé! Samen is écht leuker dan alleen. 💛

Alle foto’s in dit artikel zijn gemaakt door @Evahuizingphotography

en de trouwfoto door @studiohaviq.

---